23-DEC-2009
enepalionline.com |MY VIEW|

अनिल पाण्डे

हिंसक बाघ जब मानव बस्तीतिर प्रवेश गर्छ उसले सबैभन्दा पहिला कुकुरको शिकार गर्छ । किनभने कुकुर नै यस्तो जनाबर हो जो ज्यानको माया मारेर पनि आफ्नो मालिकको रक्षा गरिरहन्छ । मालिकप्रति र्सवाधिक बफादार जीवको खोजी गर्ने होभने र्सवाधिक लोकप्रिय कुकुर नै हुनेछ । कुकुरले आफ्नो शिकारमा बाधा पार्ने भएका कारण बाघले पहिलो आक्रमण उसमाथि गरेजस्तै एकीकृत नेकपा माओवादीले पत्रकारलाई गाँज्ने गरेको छ । किनभने पत्रकार जनताप्रति सदा बफादार रहेको हुन्छ ।

पछिल्लो पटक माओवादीको निर्मम आक्रमणको शिकार भएकी छन् पत्रकार टीका विष्ट । पत्रकार विष्टमाथि मात्र सांघातिक आक्रमण भएको भए यो संयोग हो कि भन्न सकिन्थ्यो । तर पत्रकारलाई माओवादीले आफ्नो भूमिगत कालदेखि नै खेदो खन्दै आएको हो । सिन्धुपाल्चोकका पत्रकार ज्ञानेन्द्र खड्का हुन् वा डोटीका डेकेन्द्र थापा वा पर्साका वीरेन्द्र साह, यी सबै यसरी मारिएका छन् कि उनीहरुमाथि भएको आक्रमणको प्रकृति हेर्दा आक्रमणकारी अत्यन्त क्रूर र निर्दयी देखिन्छ । टीका विष्टमाथि जसरी आक्रमण भएको छ, त्यसको प्रकृति पनि क्रूरताको पराकाष्टा नै लाग्छ । धारिलो हतियार प्रयोग गरेर मरी भन्ने लागेपछि भिरमा उनलाई फालिएको थियो ।

अर्को गम्भीर पक्ष के छ भने यस प्रकारको क्रूर आक्रमण त्यस राजनीतिक पार्टीका कार्यकर्ताबाट भएको छ जसले नेपालमा नौ महिना लामो शासन पनि चलाइसक्यो । धनुषाकी पत्रकार उमा सिंहमाथि भएको आक्रमण र अन्य पत्रकारमाथि भएको आक्रमण हेर्दा 'राजनीतिक उद्देश्यले गरिएको हत्या फरक हुन्छ' भनेर कसले कसरी स्वीकार गर्ने ? एक त कुनै पनि कारण देखाएर पत्रकार वा गैरपत्रकारमाथि आक्रमण गर्नु सरासर जघन्य अपराध हो, यस्तो कार्य कुनै पनि बहानामा स्वीकार्य हुँदैन, त्यस अतिरिक्त ज्यान मार्ने उद्योगलाई त घोर निन्दा गर्नैपर्छ । तर यी हत्याका उदाहरणहरु हेर्दा माओवादीले 'राजनीतिक उद्देश्यले भएको फरक हत्या' भनेर पानीमाथि ओभाने हुन मिल्दैन । हत्या फरक हुन सक्तैन- नाम जुनसुकै दिएपनि माओवादीबाट भएका यस्ता कार्य कुकृत्य हुन्, यसको जति निन्दा गरेपनि थोरै हुन्छ ।

गएको मंसिर १३ गते रुकुममा आक्रमणकारीले उनीमाथि पाशविक आक्रमण गरे । अक्षरहरु लेख्ने हातका औंला पत्तीले चिर्ने र शरीरका विभिन्न भागमा आक्रमण गर्ने अपराधीको मानसिकता अनुमान गर्न सकिन्छ । कुनै विक्षिप्त र पशुवत चित्त भएको व्यक्तिले मात्र त्यो जघन्य कुकृत्य गर्नसक्छ ।

आक्रमणकारी आज पनि कतै स्वतन्त्र घुमिरहेको छ । प्रशासन यन्त्र निकम्मा भएको छ । खासगरी जब कुनै अपराध माओवादी पक्षबाट भएको हो भन्ने जानकारी सरकारले पाउँछ, तब त्यतातिर फर्केर हेर्न पनि चाहँदैन । यो नेपाल सरकारले श्री ५ को सरकारकै पालादेखि विरासतमा पाएको रोग हो । कति गैरमाओवादीले समेत अपराध गर्ने र फर्किंदा माओवाद जिन्दावाद भन्दै नारा लगाउने गरेको पनि इतिहास छ । माओवादीलाई दण्डहीनताको श्रीताज प्राप्त भएका कारण समाजमा यस प्रकारको प्रवृत्ति विकास भएको हो ।